We współczesnym nauczaniu Kościoła katolickiego temat zjednoczenia z Chrystusem silnie wyeksponował św. Jan Paweł II w ramach swojej teologii ciała. Papież ukazał, że ludzkie ciało nie jest jedynie fizyczną powłoką, lecz miejscem, w którym człowiek wyraża swoją najgłębszą relację z Bogiem, a zjednoczenie to dokonuje się także przez przeżywanie płciowości w sposób osobowy i czysty. Jan Paweł II nauczał, że sakramentalne małżeństwo („stanie się jednym ciałem”, Rdz 2,24) jest na ziemi widzialnym znakiem głębszej komunii – oblubieńczego zjednoczenia Chrystusa z Kościołem. W tym ujęciu wierzący, uczestnicząc w sakramentach (zwłaszcza w Eucharystii), wchodzi w tak ścisłą relację z Jezusem, że może z pełnym przekonaniem powtórzyć za św. Pawłem: „żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,20)Jan Paweł II, Mężczyzną i niewiastą stworzył ich. Odkupienie ciała a sakramentalność małżeństwa, Watykan 1986..
O podobnym, ponadczasowym ujęciu tej więzi pisał również papież Franciszek, który (nawiązując do nauczania Piusa XII) w jednej ze swoich encyklik zauważył, że zjednoczenie to przekracza granice czasu i przestrzeni. Wierzący chrześcijanin może zatem duchowo trwać pod krzyżem w godzinie odkupienia, jak również jednoczyć się z Chrystusem chwalebnym i zmartwychwstałymPor. Pius XII, Encyklika Mystici Corporis Christi, 1943..
Prawosławie