Dzisiejszy wygląd wnętrza i fasady jest rezultatem barokowej przebudowy z początku XVIII wieku, jednak zasadniczy korpus zachował fragmenty wcześniejszej, średniowiecznej budowli.
Na północnej i południowej elewacji zachowały się średniowieczne mury z płytkimi przyporami lub lizenami opartymi na kamiennym cokole ze skośnie ściętą górną krawędzią. Rozwiązanie to jest wiązane z północnowłoską tradycją średniowiecznych kościołów augustiańskich, zwłaszcza długich budowli jednonawowych z wydzieloną częścią chórową.
Barokowe wnętrze ma kamienną posadzkę, pięć ołtarzy oraz drewniany chór muzyczny. Historyczny układ przestrzenny był dostosowany do potrzeb wspólnoty zakonnej i obejmował część przeznaczoną dla zakonnic. Z kościołem łączyły się zabudowania klasztorne, kilkakrotnie powiększane i przekształcane w okresie nowożytnym.
W 2011 roku w pomieszczeniu za prezbiterium odkryto kamienną cembrowinę studni o formie ściętego stożka. Jej dekorację tworzą niewielkie, lekko wklęsłe liście narożne przechodzące w narożniki kwadratowej płyty wieńczącej. Element ten wiązany jest ze średniowieczną zabudową klasztorną.