Od początku lat 30. XX wieku coraz częściej występował w filmach, ograniczając stopniowo działalność teatralną. Jego filmowe role opierały się zazwyczaj na środkach wypracowanych na scenie: groteskowej mimice, gwałtownych reakcjach oraz łączeniu komizmu z elementami sentymentalnymi. Wystąpił łącznie w około trzydziestu produkcjach.
Za jego najważniejszą rolę filmową Simonetta Paoluzzi uznała postać Bortola Ciocciego w filmie z 1941 roku w reżyserii Esoda Pratellego. Gandusio wystąpił również m.in. w ekranizacjach własnych sukcesów teatralnych: , i .
Po II wojnie światowej kontynuował występy teatralne i filmowe. W marcu 1947 roku zagrał ojca w inscenizacji dramatu Jeana Anouilha w reżyserii Luchina Viscontiego. W sezonie 1950/1951 prowadził zespół z Nino Besozzim i Laurą Solari.
Zmarł 23 maja 1951 roku w Mediolanie wskutek zatoru mózgowego, podczas przygotowań do widowiska .