Jednocześnie wspólnota nie przyjmuje sedewakantyzmu. W opublikowanym w 2025 roku dokumencie SSF odnosi się do kolejnych zwierzchników Kościoła od Pawła VI do Leona XIV jako do papieży, chociaż ostro krytykuje ich działalność. Stanowisko wspólnoty opiera się na przekonaniu, że istniejąca władza kościelna może być prawowita, ale można odmówić jej posłuszeństwa, gdy jej działania są – w ocenie SSF – sprzeczne z wcześniejszym nauczaniem Kościoła.
Pod tym względem stanowisko Sług Świętej Rodziny jest zbliżone do występującego w części ruchu tradycjonalistycznego podejścia określanego jako recognize and resist („uznawać i stawiać opór”), odróżniającego się zarówno od pełnego podporządkowania aktualnej dyscyplinie kościelnej, jak i od sedewakantystycznej tezy o wakacie Stolicy Apostolskiej.
Święcenia kapłańskie Przez większość swojej historii wspólnota nie posiadała własnego biskupa i w celu udzielania bierzmowania oraz święceń swoim członkom korzystała z posługi biskupów spoza własnej struktury. SSF podaje, że korzystała przy tym z pomocy biskupów wymienianych w oficjalnym Annuario Pontificio, choć w wielu przypadkach nie ujawniała publicznie ich nazwisk.