wiązano ją przede wszystkim z twórczością Francisco de Ocampo oraz Luisa de la Peña. Pierwotnie figura prawdopodobnie przedstawiała Chrystusa niosącego krzyż. Świadczyć ma o tym m.in. układ ruchomych ramion i dłoni rzeźby.
Figura została przeznaczona do kościoła kapucynów w hiszpańskiej twierdzy La Mámora na północno-zachodnim wybrzeżu Maroka. Po zdobyciu twierdzy przez wojska marokańskie w 1681 jej mieszkańcy zostali uprowadzeni, a znajdujące się w kościele przedmioty kultu przewieziono do Meknesu. Wśród nich znajdowała się figura Chrystusa, która została tam publicznie znieważona.
Podczas czternastej wyprawy redempcyjnej trynitarzy bosych zakonnicy odzyskali figurę wraz z innymi chrześcijańskimi wizerunkami. W tradycji związanej z wydarzeniem pojawiła się później legenda, według której władca Maroka zażądał za figurę ilości złota odpowiadającej jej ciężarowi, jednak podczas ważenia jedna moneta miała przeważyć szalę.
W 1682 figurę przewieziono do Hiszpanii, a następnie uroczyście wprowadzono do kościoła trynitarzy bosych w Madrycie i umieszczono w jego ołtarzu głównym. Zakonnicy nałożyli na nią szkaplerz trynitarski z czerwono-niebieskim krzyżem, który odtąd stał się jednym z najważniejszych elementów ikonograficznych wizerunku.