Rozbudowa w XVI wieku Przed wojną Ligi z Cambrai oraz w czasie jej trwania władze Republiki Weneckiej nakazywały podestom miast istriańskich wzmacnianie fortyfikacji. Do prowincji wysyłano inżynierów wojskowych mających oceniać stan umocnień i przygotowywać projekty ich modernizacji. W 1550 roku do Kopru przybył wenecki architekt i inżynier wojskowy Michele Sanmicheli, jeden z najważniejszych twórców nowożytnych fortyfikacji Republiki Weneckiej.
W następnych latach przy koperskich umocnieniach pracował jego krewny i współpracownik Alvise Brugnoli. Z jego działalnością wiązano naprawę około trzydziestokrokowego odcinka muru, który w 1554 roku zawalił się w pobliżu kościoła św. Anny, oraz poszerzenie umocnień ziemnych w rejonie Belvederu. Prace te były odpowiedzią na rozwój artylerii i konieczność przystosowania średniowiecznych murów do nowych sposobów prowadzenia działań wojennych.
Mimo prowadzonych napraw stan obwarowań pozostawał nierówny. W 1558 roku podesta Nicolò Salomon informował władze weneckie, że mury w wielu miejscach były uszkodzone i wymagały odbudowy.