W 1579 roku wykonano kolejne prace remontowe, a rok później Wenecja wysłała do Kopru inżyniera Francesca Malacredę, któremu powierzono kontrolę miejskich i okolicznych fortyfikacji.

Naprawy kontynuowano również przed wojną uskocką i w czasie jej trwania w latach 1615–1617. Mury nie zostały jednak całkowicie przekształcone w jednolity system bastionowy. Zachowały w znacznej mierze charakter późnośredniowiecznego obwodu obronnego, uzupełnionego lokalnie nowożytnymi platformami artyleryjskimi i umocnieniami ziemnymi.

Utrata funkcji obronnej W XVII i XVIII wieku znaczenie militarne murów stopniowo malało. Zmiany w technice wojskowej, ograniczenie bezpośredniego zagrożenia oraz rozwój zabudowy powodowały, że obwarowania coraz częściej traktowano jako przeszkodę komunikacyjną. Fragmenty murów wykorzystywano jako oparcie dla domów, magazynów i innych budynków, a część wież oraz bram przekształcano do nowych funkcji.

Po upadku Republiki Weneckiej w 1797 roku fortyfikacje utraciły dotychczasowe znaczenie administracyjne i obronne. W XIX wieku rozpoczęto systematyczną rozbiórkę bram i odcinków murów, aby ułatwić dostęp do miasta oraz rozbudowę komunikacji. Proces ten przyspieszył po osuszeniu terenów między dawną wyspą a lądem, gdy Koper przestał być odrębną wyspą.