W rezultacie świątynia uzyskała układ pięcionawowy.

We wrześniu 1903 Noniewicz informował administratora diecezji wileńskiej o zakończeniu budowy ścian i dachu jednej z nowych naw oraz kaplicy i zwrócił się o ich poświęcenie.

Według miejscowej kroniki parafialnej, powołującej się na relacje duchownych pamiętających Noniewicza lub współpracujących z nim, sam proboszcz miał odegrać zasadniczą rolę w opracowaniu koncepcji powiększenia kościoła. Zachowane w Archiwum Archidiecezjalnym w Białymstoku dokumenty oraz zapiski w kronice parafialnej wskazują, że Noniewicz osobiście i szczegółowo nadzorował realizację inwestycji. Zwracał uwagę na błędy wykonawcze, zawyżane rachunki i zakup niewłaściwych materiałów. Jako dziekan interesował się również inwestycjami budowlanymi prowadzonymi w innych parafiach dekanatu.

W 1897 poświęcił kamień węgielny pod budowę nowego kościoła w Dąbrowie, a 21 kwietnia 1902 dokonał poświęcenia wzniesionej tam świątyni.

Noniewicz przyczynił się ponadto do powiększenia sokólskiego cmentarza grzebalnego. Samodzielnie zajmował się także konserwacją dawnych obrazów znajdujących się w kościele parafialnym.