Józef Reczek (ur. 16 lutego 1936 w Łękach k. Szczepanowa, zm. 13 lutego 1988 w Krakowie) – polski językoznawca, polonista, slawista. Związany z Uniwersytetem Jagiellońskim w Krakowie.

Życiorys Szkołę podstawową ukończył w rodzinnej wsi w 1949 roku, potem uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Brzesku, gdzie w 1953 roku zdał maturę. W wieku 17 lat rozpoczął w 1953 studia polonistyczne i slawistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Jego nauczycielami byli m.in. Tadeusz Lehr-Spławiński, Stanisław Urbańczyk i Franciszek Sławski.

W 1958 uzyskał magisterium u profesora Stanisława Urbańczyka. Do 1959 roku prowadził zajęcia z gramatyki języka staro-cerkiewno-słowiańskiego dla polonistów i rusycystów. Ponieważ nie otrzymał zatrudnienia na macierzystej uczelni (brak etatu), przyjął propozycję pracy w Polskiej Akademii Nauk przy redagowaniu „Słownika staropolskiego" (styczeń 1960). W pracowni Słownika był zatrudniony kolejno na stanowiskach asystenta, starszego asystenta i adiunkta. W 1967 roku obronił rozprawę doktorską pt. „Bohemizmy leksykalne w języku staropolskim do końca XV wieku” (1968) napisaną po kierunkiem Stanisława Urbańczyka.