1 października 1972 roku zrezygnował z pracy w PAN i przeszedł do Katedry Językoznawstwa Ogólnego i Indoeuropejskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1982 roku był kierownikiem Zakładu Językoznawstwa Indoeuropejskiego. Habilitował się w 1984 roku na podstawie rozprawy pt. Najstarsze słowiańsko-irańskie stosunki językowe. 8 grudnia 1986 roku został powołany na stanowisko docenta.
Przez lata pracy na Uniwersytecie Jagiellońskim wykładał językoznawstwo ogólne i metodologię badań językoznawczych dla studentów różnych specjalności filologicznych, a poza tym dla orientalistów tematykę badań nad językami irańskimi i religie dawnego Iranu. W ostatnich latach swego życia przejął po profesorze Safarewiczu wykłady z gramatyki historycznej języka greckiego na filologii klasycznej. W latach 1977–1982 był również wykładowcą Studium Językoznawstwa Ogólnego i Indoeuropejskiego.
Pełnił funkcje redakcyjne – w „Języku Polskim", w „Zeszytach Naukowych Uniwersytetu Jagiellońskiego” jako redaktor „Prac Językoznawczych”, funkcje administracyjne – w Zarządzie Głównym Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego i Zarządzie Głównym Polskiego Towarzystwa Językoznawczego. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego, Komisji Językoznawstwa, Komisji Słowianoznawstwa i Komisji Orientalistycznej oddziału krakowskiego Polskiej Akademii Nauk.