Zmarł 13 lutego 1988 roku po kilkumiesięcznej chorobie, tuż przed dniem swoich 52 urodzin. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Szczepanowie.
Działalność naukowa Zainteresowania badawcze Józefa Reczka koncentrowały się na leksykologii polskiej i słowiańskiej, leksykografii (głównie staropolskiej), historii języka, gramatyce historycznej, onomastyce, indoeuropeistyce, iranistyce i semantyce historycznej w kontekście leksyki religijnej. Zajmował się religioznawstwem, literaturą ludów indoeuropejskich, tekstami starochrześcijańskimi. Zajmował się etymologią, historią wyrazów, zapożyczeniami. W swojej pracy habilitacyjnej próbował odpowiedzieć na postawiony już przez Jana Rozwadowskiego problem przedhistorycznych kontaktów irańsko-słowiańskich. Udowodnił, że wpływy irańskie na języki słowiańskie mają głównie charakter kalk semantycznych w obszarze leksyki religijnej i kulturowej.
Publikacje (wybór) Jest autorem ponad 150 publikacji, w tym syntetycznych opracowań języków irańskich i nowogreckiego, a także licznych prac na temat związków języków słowiańskich z Orientem, języków dawnej Rzeczypospolitej i dziejów wyrażeń staropolskich. Był współautorem haseł w „Słowniku staropolskim” i „Encyklopedii katolickiej”.