Nazwę „dom wakacyjny” proponowano między innymi podczas seminarium Stowarzyszenia Architektów Polskich poświęconego projektowaniu „drugiego domu” w 1977 roku, jednak nie zastąpiła ona powszechnie używanego określenia „dom letniskowy”.
„Dom weekendowy” odnosi się zwykle do obiektu położonego w odległości umożliwiającej regularny dojazd z miasta na krótki pobyt. Rozwój tej formy budownictwa był związany z motoryzacją indywidualną, rozbudową dróg oraz stopniowym wprowadzaniem wolnych sobót, dzięki którym wyjazd rekreacyjny przestawał ograniczać się do jednego dłuższego urlopu w rokuMikołaj Krupa, Brda. Wczasy z fabryki, Wydawnictwo Inna Warszawa, Warszawa 2026, s. 29–39, 71–82, ISBN 978-83-952717-3-1.Wanda Śliwińska, Urbanistyczne problemy domów wakacyjnych w Polsce, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa–Łódź 1981..