Najważniejszy etap prac prowadził . Zaprojektował on prostokątny dziedziniec, określany jako , ukończony w 1707 roku, oraz założenie półkolistej z monumentalnymi eksedrami, powstałe około 1718 roku. Ich forma nawiązywała do kolumnady placu św. Piotra w Rzymie.

W latach 30. XVIII wieku Giovanni Ziborghi podwyższył boczne skrzydła gospodarcze. Około połowy stulecia Giorgio Massari przekształcił centralną część budynku i zaprojektował belweder wieńczący główną fasadę. Dodatek ten miał poprawić proporcje wydłużonego korpusu pałacu i podkreślić jego reprezentacyjny charakter.

Ludovico Manin i Napoleon Villa Manin była wiejską rezydencją Ludovica Manina, wybranego w 1789 roku ostatnim dożą Republiki Weneckiej. Po upadku republiki w 1797 roku budynek został zajęty przez wojska francuskie. Od 27 sierpnia do 22 października 1797 roku mieszkał w nim Napoleon Bonaparte, do którego dołączyła Józefina de Beauharnais.

W rezydencji prowadzono negocjacje pokojowe między Francją a monarchią habsburską. Dnia 17 października 1797 roku Napoleon i austriacki pełnomocnik Johann Ludwig von Cobenzl podpisali tu pokój w Campo Formio.