Pruska Izba Reprezentantów (niem. Preußisches Abgeordnetenhaus) – niższa izba Landtagu Królestwa Prus, istniejąca w latach 1848–1918. Wraz z Izbą Panów tworzyła dwuizbowy parlament pruski. Początkowo nosiła nazwę Drugiej Izby (niem. Zweite Kammer), natomiast określenie „Izba Reprezentantów” wprowadzono w 1855 roku.
Deputowanych wybierano w wyborach pośrednich według , w którym podział wyborców na klasy zależał od wysokości płaconych podatków. System zapewniał największy wpływ zamożnym podatnikom i przez większą część istnienia izby sprzyjał partiom konserwatywnym oraz narodowoliberalnym.
Historia Izbę ustanowiono na podstawie konstytucji nadanej przez króla Fryderyka Wilhelma IV 5 grudnia 1848 roku, po rozwiązaniu Pruskiego Zgromadzenia Narodowego. Pierwsze wybory przeprowadzono na początku 1849 roku. Początkowo parlament składał się z Pierwszej i Drugiej Izby; w 1855 roku otrzymały one odpowiednio nazwy Izby Panów i Izby Reprezentantów.