Każda klasa wybierała taką samą liczbę elektorów, którzy następnie wybierali deputowanego.
Prawo głosu przysługiwało mężczyznom będącym obywatelami Prus, którzy ukończyli 24 lata, od co najmniej sześciu miesięcy mieszkali w danej gminie, korzystali z pełni praw obywatelskich i nie pobierali publicznego wsparcia dla ubogich. Kandydat musiał mieć co najmniej 30 lat, posiadać obywatelstwo pruskie od minimum trzech lat i korzystać z praw obywatelskich.
System wyborczy, uznawany w chwili wprowadzenia za stosunkowo szeroki ze względu na brak wysokiego cenzusu majątkowego, z czasem stał się przedmiotem krytyki z powodu znacznej nierówności siły głosu. Podejmowane na początku XX wieku próby jego reformy nie doprowadziły do zasadniczej zmiany ordynacji przed upadkiem monarchii.
Skład Izba liczyła początkowo 350 deputowanych. Po przyłączeniu w 1849 roku księstw Hohenzollern-Hechingen i Hohenzollern-Sigmaringen liczba mandatów wzrosła do 352. Po aneksjach terytorialnych z 1866 roku od wyborów w 1867 roku zasiadało w niej 432 deputowanych. W 1876 roku dodano mandat dla Księstwa Lauenburga, a po kolejnej zmianie liczba deputowanych wzrosła od wyborów w 1908 roku do 443.