Epidemia choroby Heinego-Medina, spowodowała, że w 1951 radziszowskie prewentorium, którego nazwę zmieniono na Sanatorium Rehabilitacyjne dla Dzieci, zostało wyposażone w specjalistyczny sprzęt umożliwiający leczenie dzieci dotkniętych tą chorobą. Pierwsi pacjenci zostali przyjęci 20 stycznia 1952. Początkowo była to grupa 70 dzieci w wieku od kilku miesięcy do 7 lat. Po ponownym wybuchu epidemii choroby w 1958 liczbę miejsc zwiększono do 120, a granicę wieku podniesiono do 11 roku życia. Pod koniec lat 70. stało się oczywiste, że starzejący się budynek nie stwarza perspektyw lepszej pracy. W trudnych warunkach lokalowych niemożliwe było prowadzenie leczenia nowoczesnymi metodami, a i sam budynek wymagał generalnego remontu. W tym samym czasie, w odległości 500 metrów od sanatorium powstawał nowy obiektHistoria Szpitala w Radziszowie. Od lata 80. budynek popada w coraz większą ruinę potęgowaną nieudolnie prowadzonym remontem i jeśli to się nie zmieni, może zdarzyć się, że jedyną pamiątką po gmachu zostaną archiwalne zdjęcia oraz nazwa przystanku MPK „Stare sanatorium”zdjęcie obecne Domu Wypoczynkowego.
Przypisy
Kategoria:Budynki projektu Fryderyka Tadaniera Kategoria:Radziszów