W lipcu 1956 poznał pianistę François Raubera, z którym podjął współpracę artystyczną. W marcu 1957 wydał album pt. Quand on n’a que l’amour, na której umieścił m.in. utwór „L’air de la bêtise”. Płyta osiągnęła sukces, rozchodząc się w 10 tys. egzemplarzy. W tym samym roku występował z powodzeniem wraz z Michelem Legrandem i w klubie „Alhambra”. W kolejnych latach występował z pianistami: Gérardem Jouannestem i Janem Cortim, którzy pomagali mu pisać nowe piosenki. Pod koniec lat 50. zagrał koncerty m.in. w Izraelu i Kanadzie.

W 1959 wylansował przebój „Ne me quitte pas”. Od początku lat 60. cieszył się sławą we wszystkich największych krajach francuskojęzycznych. W 1961 zaczął regularne występy jako gwiazda wieczoru w paryskiej Olympii. Jego piosenki w 1962 zaczęły pojawiać się w podręcznikach szkolnych, co korzystnie wpłynęło na rozpoznawalność jego utworów wśród dzieci i młodzieży. W tym samym roku podpisał kontrakt wydawniczy z Eddiem Barclayem. W 1965 odbył światową trasę koncertową, która obejmowała m.in. występ w Polsce, pięciotygodniowe tournée po ZSRR i triumfalny koncert w Carnegie Hall w Nowym Jorku.