Jakub – postać biblijna z Nowego Testamentu. Według rodowodu Jezusa przekazanego w Ewangelii według św. Mateusza był synem Matana, ojcem św. Józefa oraz według prawa żydowskiego dziadkiem Jezusa Chrystusa. Żył najprawdopodobniej w I wieku p.n.e., w epoce państwa Machabeuszów (Hasmoneuszy).

Zapisy biblijne Na kartach Biblii postać Jakuba pojawia się wyłącznie w genealogii Jezusa w pierwszym rozdziale Ewangelii Mateusza:

W strukturze Mateuszowego rodowodu, podzielonego celowo na trzy epoki po 14 pokoleń, Jakub jest przedostatnim ogniwem (przed Józefem) w trzeciej, ostatniej grupie obejmującej czas od niewoli babilońskiej do narodzin Chrystusa. Egzegeci zwracają uwagę, że to właśnie na pokoleniu Jakuba kończy się u Mateusza aktywny łańcuch ojcowski („X był ojcem Y”). Jakub zradza Józefa, ale wobec samego Jezusa Józef nazywany jest już tylko „mężem Maryi, z której narodził się Jezus” (użycie strony biernej), co w tradycji chrześcijańskiej jest interpretowane jako dowód na dziewicze poczęcie (odmówienie Józefowi biologicznego ojcostwa).

Problem ojcostwa św. Józefa pojawia się przy zestawieniu tekstu Mateusza z Ewangelią według św. Łukasza.