Nie ustalono, czy nastąpiła całkowita przerwa w wydobyciu, czy działalność przeniesiono do nierozpoznanej dotąd części złoża.
Eksploatacja w okresie halsztackim Około IX lub VIII wieku p.n.e. rozpoczęto eksploatację w nowej części górotworu, określanej przez archeologów jako grupa wschodnia. Stanowiska związane z tym etapem zajmują powierzchnię około 54 tys. m², a wyrobiska osiągały głębokość około 200 m.
Technika pracy różniła się od stosowanej w epoce brązu. Zamiast pionowych szybów drążono przede wszystkim poziome chodniki prowadzące wzdłuż warstw solnych. Powstawały komory o znacznej wysokości, w których odcinano większe bryły i płyty soli. Układ wyrobisk świadczy o wcześniejszym planowaniu infrastruktury i skoordynowanym uruchamianiu poszczególnych części kopalni.
Wydobycie soli było podstawą zamożności społeczności związanej z cmentarzyskiem odkrytym później przez Johanna Georga Ramsauera. Znajdowane w grobach przedmioty pochodzące z wielu regionów Europy dokumentują rozległe kontakty handlowe Hallstatt. Nie można jednak ustalić, czy wszystkie dobra sprowadzano bezpośrednio w zamian za sól.