W okresie średniowiecznym i nowożytnym wydobycie soli należało do regaliów władców Austrii. Kopalnia, warzelnia i transport soli były zarządzane przez państwową administrację salinarną. Gospodarka solna wpływała na strukturę społeczną Hallstatt, układ osadniczy oraz rozwój dróg wodnych i lądowych w całym Salzkammergut.
Podstawową metodą eksploatacji stało się ługowanie złoża. W górotworze tworzono komory, do których doprowadzano słodką wodę. Woda rozpuszczała sól, natomiast nierozpuszczalne składniki skały osiadały na dnie. Po osiągnięciu odpowiedniego stężenia solankę odprowadzano z komory do niżej położonych chodników.
System wyrobisk rozbudowywano na kolejnych poziomach, nazywanych horyzontami. Pomiędzy poziomami zachowywano co najmniej około 30 m skały. Sto litrów wody mogło rozpuścić około 33 kg soli, tworząc solankę zbliżoną do stanu nasycenia.
W 1595 roku rozpoczęto budowę rurociągu solankowego prowadzącego z Hallstatt do warzelni w Ebensee. System, rozbudowywany następnie przez Bad Ischl, umożliwił przeniesienie energochłonnego warzenia soli w miejsce dysponujące większymi zasobami drewna. Rurociąg jest uznawany za najstarszy nadal funkcjonujący przemysłowy rurociąg na świecie.