Najstarszy zachowany opis takiego odkrycia pochodzi z kroniki Hansa Riezingera z 1713 roku.

W XIX wieku pracownicy saliny Franz Steinkogler i Karl Pollhammer zaczęli gromadzić przedmioty pochodzące z pradziejowych wyrobisk. Ramsauer, kierujący kopalnią w latach 1831–1863, prowadził badania zarówno na cmentarzysku, jak i wewnątrz górotworu. Jego następcy Josef Stapf i Bartholomäus Hutter dokumentowali znaleziska m.in. w Appoldwerk i Josef-Ritschner-Werk.

W 1903 roku August Aigner zaproponował pierwszy podział stanowisk górniczych na grupy. W latach 30. XX wieku badania prowadzili archeolog Adolf Mahr, i zarządca kopalni Gustav Langer. Othmar Schauberger uporządkował następnie znane wyrobiska pradziejowe, wyróżniając grupę północną, zachodnią i wschodnią.

Systematyczne badania prowadzone przez Muzeum Historii Naturalnej w Wiedniu rozpoczęły się w 1960 roku. Przez kolejne dziesięciolecia pracami kierował Fritz Eckart Barth, natomiast późniejsze badania skoncentrowały się m.in. na organizacji produkcji, technikach górniczych, odżywianiu, chorobach, odzieży i gospodarce drewnem. Badania odbywają się we współpracy z Salinen Austria AG i Salzwelten.