Argument stanu konieczności Stanowisko Bractwa Lefebvre i władze Bractwa utrzymywali, że w Kościele zaistniał nadzwyczajny „stan konieczności”, określany również przez zwolenników Bractwa jako „stan wyższej konieczności”. Miał on wynikać z zagrożenia – w ich ocenie – dla zachowania tradycyjnej doktryny, liturgii, formacji kapłańskiej i zwyczajnych środków uświęcenia. Konsekracje przedstawiano zatem jako działanie służące zachowaniu tych dóbr, a nie jako próbę utworzenia odrębnej hierarchii lub odrzucenia samego urzędu papieskiego.
W odniesieniu do konsekracji z 1988 i 2026 roku Bractwo powoływało się przede wszystkim na następujące przepisy: kan. 1323 n. 4 – nie podlega karze osoba, która działała pod wpływem ciężkiej bojaźni, z konieczności albo w celu uniknięcia poważnej niedogodności, chyba że czyn jest wewnętrznie zły lub zmierza do szkody dusz; kan. 1323 n. 7 – nie podlega karze osoba, która bez własnej winy sądziła, że zachodzi jedna z okoliczności określonych w numerach 4 lub 5; kan. 1324 § 1 n. 5 – kara powinna zostać złagodzona, jeżeli sprawca działał z konieczności, lecz czyn był wewnętrznie zły albo zmierzał do szkody dusz; kan. 1324 § 1 n. 8 – kara powinna zostać złagodzona, jeśli sprawca w sposób zawiniony błędnie sądził, że zachodzi okoliczność określona w kan. 1323 n. 4 lub 5; kan.