Figury nie mają wyraźnie wyidealizowanych, hieratycznych rysów, lecz zostały ukazane jako postacie o zindywidualizowanych cechach.
Reliefy odznaczają się narracyjnością i znacznym zagęszczeniem postaci. Artysta różnicował głębokość rzeźbienia, zestawiając niemal pełnoplastyczne figury pierwszego planu z płytko opracowanym tłem. Malowane tablice, rzeźby i elementy architektoniczne tworzą jednolity program, mimo że przy wykonaniu dzieła uczestniczyło prawdopodobnie kilku członków warsztatu Astla.
Dzieje ołtarza i konserwacja Pod koniec XVIII wieku ołtarz uznano za przestarzały i znajdujący się w złym stanie technicznym. W 1799 roku przedstawiciele parafii zwrócili się do władz z prośbą o zezwolenie na jego usunięcie i zastąpienie nową nastawą barokową. Plan nie został zrealizowany z powodu braku środków na demontaż i budowę nowego ołtarza.
Dzieło było następnie wielokrotnie poddawane zabiegom konserwatorskim. Podczas restauracji w 1985 roku przeprowadzono badania technologiczne i analizę zachowanej inskrypcji, które pozwoliły dokładniej związać nastawę z Lienhartem Astlem.