Maryli Rodowicz, Czesława Niemena, 2 plus 1, duetu gitarowego Alber-Strobel czy krakowskiego Old Metropolitan Bandu.

W roku 1981 dyrektor Teatru STU, Krzysztof Jasiński, poprosił go o zaprojektowanie nagłośnienia dla teatru, który przenosił się do nowej lokalizacji i w ten oto sposób stał się on twórcą, wówczas najnowocześniejszego studia nagraniowego w Polsce, gdzie jego asystentem muzycznym była Halina Jarczyk. W tym okresie stopniowo rezygnował z nagłaśniania koncertów na rzecz zajmowania się reżyserią dźwięku, pracując głównie za konsoletą w studiu, które dzięki dewizowym możliwościom Zjednoczonych Przedsiębiorstw Rozrywkowych (w którch skład wchodził przecież Teatr STU), dysponowało niedostępnym nigdzie indziej w kraju, 24-śladowym magnetofonem i innymi nowinkami ówczesnej techniki nagraniowej, które poznawał, jeżdżąc na Targi Muzyczne do Frankfurtu oraz pracując w Bayrische Rundfunk w Monachium i odwiedzając Dni Realizatorów Dźwięku (Monachium).