Jacek Mastykarz (ur. 22 sierpnia 1941 w Krakowie) – polski reżyser, inżynier i realizator dźwięku, muzyk rockowy i właściciel studia nagrań „Studio Mastykarz / JM Audio”.
Życiorys W 1959 roku ukończył naukę w Technikum Łączności w Krakowie w dziedzinie radiokomunikacji. Po powrocie z Radomia, gdzie dostał nakaz pracy i dzięki wstawiennictwu swojego wychowawcy z technikum Zygmunta Dyląga otrzymał zatrudnienie w charakterze kierownika w jednym z radiowęzłów, gdzie pracował przez rok. Był także jednym z pierwszych pracowników, których przyjęto dnia 12 grudnia 1960 roku do nowopowstającej Telewizji Kraków, gdzie spędził 12 lat i współpracował m.in. z Lucjanem Kaszyckim, Markiem Adamczykiem, Tadeuszem Metzem czy Maciejem Braunsteinem. W okresie pracy w telewizji, założył zespół big beatowy Krak 5, gdzie w latach 1965–1971 śpiewał i grał na gitarze solowej (grupa zakończyła działalność w 1972 roku). W 1971 roku porzucił pracę w telewizji oraz granie rocka i rozpoczął indywidualną działalność realizatora dźwięku od nagłaśniania koncertów Marka Grechuty i Anawy z okresu albumu Korowód, a następnie Haliny Kunickiej, Zdzisławy Sośnickiej, Maryli Rodowicz, 2 plus 1 i wielu innych wykonawców (nagłaśniał także m.in. występ debiutującej w chórkach Kayah). Pojawił się także w TVP Kraków, gdzie w 1972 roku nagłaśniał koncert Anawy z nowym wokalistą Andrzejem Zauchą.
W latach 70. stosował wiele nowatorskich pomysłów (nagłaśniał wówczas m.in. imprezy w Domach Kultury, ale też np. w Hali Ludowej we Wrocławiu), takich jak umiejscowienie konsolety na środku sali pośród publiczności, dzięki czemu akustyk mógł usłyszeć dźwięk docierający do niej; nagłaśnianie wielomikrofonowe poszczególnych muzyków na scenie i jako pierwszy w Polsce, wprowadzając tzw. flajowanie, tj. wieszanie głośników bardzo wysoko nad widownią (tak było m.in. podczas scenicznej prezentacji Szalonej lokomotywy w namiocie Teatru STU, a następnie w budynku przy al. Krasińskiego). Dzięki wyjazdowi z Rodowicz do Stanów Zjednoczonych w połowie lat 70. zarobił na aparaturę nagłaśniającą z prawdziwego zdarzenia (głośniki, efekty specjalne), a także zebrał rysunki, według których powstały pierwsze tubowe obudowy głośników i założył spółkę, dysponującą dużą aparaturą, dzięki której nagłaśniał tak znaczące imprezy, jak: Jazz Jamboree, Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, MFP Sopot, a także imprezy zagraniczne, jak np. Kolkata Jazz Festival w Kalkucie czy Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów na Kubie, gdzie nagłaśniał występy, m.in. Maryli Rodowicz, Czesława Niemena, 2 plus 1, duetu gitarowego Alber-Strobel czy krakowskiego Old Metropolitan Bandu.
W roku 1981 dyrektor Teatru STU, Krzysztof Jasiński, poprosił go o zaprojektowanie nagłośnienia dla teatru, który przenosił się do nowej lokalizacji i w ten oto sposób stał się on twórcą, wówczas najnowocześniejszego studia nagraniowego w Polsce, gdzie jego asystentem muzycznym była Halina Jarczyk. W tym okresie stopniowo rezygnował z nagłaśniania koncertów na rzecz zajmowania się reżyserią dźwięku, pracując głównie za konsoletą w studiu, które dzięki dewizowym możliwościom Zjednoczonych Przedsiębiorstw Rozrywkowych (w którch skład wchodził przecież Teatr STU), dysponowało niedostępnym nigdzie indziej w kraju, 24-śladowym magnetofonem i innymi nowinkami ówczesnej techniki nagraniowej, które poznawał, jeżdżąc na Targi Muzyczne do Frankfurtu oraz pracując w Bayrische Rundfunk w Monachium i odwiedzając Dni Realizatorów Dźwięku (Monachium).
W pierwszym roku działalności studia Teatru STU, nagrał 250 godzin muzyki, w następnym już 1 tys. godzin, a w 1985 r. – 1900 godzin. Rejestrował nagrania piosenkarzy, zespołów rockowych i jazzowych, a także muzykę filmową czy teatralną. Tutaj swoje utwory i płyty nagrywali, m.in. tacy wykonawcy, jak: Maanam, TSA, Street, Lombard, Wanda i Banda, Turbo, Dżem, Lady Pank, Wały Jagiellońskie, Pod Budą, Laboratorium, Di Rock Cimbalisten, Skaldowie, a także solistki i soliści: Elżbieta Wojnowska, Izabela Trojanowska, Edyta Geppert, Marek Grechuta, John Porter, Tadeusz Nalepa, Tomasz Stańko i wielu innych. W tymże studiu nagrywał także muzykę, autorstwa Henryka Kuźniaka do filmu w reż. Juliusza Machulskiego pt. Vabank II, czyli riposta w wykonaniu formacji Beale Street Band (tytułową piosenkę Va Bank II zaśpiewał Jacek Chmielnik).
Od 1991 roku prowadzi w Wieliczce własne studio nagraniowe, działające wymiennie pod nazwą Studio Mastykarz i JM Audio, które uznawane jest za jedno z najlepszych w Małopolsce. Tutaj nagrywał utwory takich wykonawców i autorów, jak np. Gaba Kulka, The Cracow Klezmer Band, Janusz Radek, Piotr Rubik i Zbigniew Książek, Perfect, Jesus Chrysler Suicide czy Coma. W latach 90. powrócił także do nagłaśniania imprez przy okazji realizacji Nieszporów ludźmierskich i koncertów Grzegorza Turnaua. W latach 2009–2010 prowadził warsztaty z realizacji dźwięku podczas imprezy muzycznej Blues nad Bobrem w Bolesławcu oraz na Zamku w Kliczkowie.
Przypisy
Linki zewnętrzne Jacek Mastykarz i jego studio nagraniowe w Wieliczce
Jacek Mastykarz w bazie Rate Your Music
Kategoria:Polscy realizatorzy dźwięku Kategoria:Polscy reżyserzy dźwięku Kategoria:Polscy inżynierowie dźwięku Kategoria:Polscy muzycy rockowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Urodzeni w 1941