Najsurowszy reżim na Słowacji panował w Podolińcu. Klasztor był otoczony drutem kolczastym i strzeżony przez uzbrojonych funkcjonariuszy z psami. Okna zabezpieczono kratami, zbudowano wieżę strażniczą, a osoby naruszające regulamin karano zamknięciem w piwnicznej celi.
Przez ośrodek w Želivie przeszło łącznie ponad 300 czeskich i słowackich zakonników. Większość klasztorów centralizacyjnych zlikwidowano w latach 1952–1953, lecz ośrodek w Želivie działał do 1955 roku. Ostatni ośrodek w Králíkach został zamknięty dopiero w 1960 roku.
We wrześniu 1950 roku około 350 młodszych zakonników skierowano do Pomocniczych Batalionów Technicznych (PTP), w których wykonywali ciężką pracę bez broni. Innych kierowano do budowy zapór wodnych, kopalń, kamieniołomów i przedsiębiorstw budowlanych. Część zakonników została następnie aresztowana i skazana w procesach politycznych.
Przejęcie majątku Po wywiezieniu zakonników państwo przejęło faktyczną kontrolę nad klasztorami, ich wyposażeniem, bibliotekami, archiwami i majątkiem ziemskim. Budynki przekazywano między innymi wojsku, Ministerstwu Spraw Wewnętrznych, komitetom narodowym, zakładom opiekuńczym, szkołom, więzieniom i przedsiębiorstwom państwowym.