Funkcjonariusze użyli strzałów ostrzegawczych, bagnetów, a następnie ostrej amunicji; jeden z uczestników protestu został postrzelony.

Protesty i próby udzielania pomocy zakonnikom odnotowano również między innymi w Hlohovcu, Pezinku, Pruskiem i Malackach. Z powodu utrzymującego się zainteresowania miejscowej ludności część zakonników przenoszono do bardziej odizolowanych ośrodków.

Klasztory centralizacyjne i internowania Władze rozróżniały klasztory centralizacyjne, do których kierowano większość zakonników, oraz ośrodki internowania przeznaczone dla przełożonych, znanych duszpasterzy i osób uznanych za szczególnie niebezpieczne politycznie. W praktyce również klasztory centralizacyjne działały jak miejsca pozbawienia wolności.

Przetrzymywani zakonnicy podlegali regulaminom zbliżonym do więziennych. Ograniczano możliwość opuszczania budynków, korespondencję i kontakty z rodzinami. Byli zmuszani do pracy w rolnictwie, leśnictwie, zakładach przemysłowych, warsztatach krawieckich i stolarskich oraz przy prostych pracach ręcznych. Organizowano również szkolenia polityczne, które miały skłonić ich do porzucenia życia zakonnego i zaakceptowania ideologii komunistycznej.