Między 1378 a 1382 rokiem zamek w Ostrzeszowie znalazł się w rękach księcia Władysława Opolczyka jako lenno otrzymane za zasługi przy wyborze Ludwika Węgierskiego na króla Polski, a ponownie do Korony został przyłączony przez króla Władysława II Jagiełłę w 1402 roku.
Od 1553 roku zamek był siedzibą starosty grodowego (bądź niegrodowego).
W 1655 roku podczas potopu szwedzkiego zamek został spalony przez wojska koronne wracające spod Częstochowy, aby nie został wykorzystany jako punkt oporu przez Szwedów. Zamek następnie odbudowano, lecz większe prace, niezmieniające jednocześnie charakteru budynku, przeprowadzono około 1755 roku za sprawą starosty Antoniego Stadnickiego. Uporządkowano wówczas izby służące do przechowywania akt sądowych, zbudowano nowy most oraz oczyszczono fosę. Nie wyklucza się, iż wraz z tą przebudową wzniesiono w południowo-wschodnim narożniku dziedzińca nowy budynek powstały na planie kwadratu o boku około 10 m. Kompleks obronny zamku ostrzeszowskiego użytkowany był do 1785 roku.