W 1793 roku Ostrzeszów znalazł się w granicach Prus Południowych, a w zamku mieściła się wówczas kancelaria grodzka. Na początku XIX wieku tereny zamkowego wzgórza przekazano gminie ewangelickiej z zamiarem wybudowania tam zboru, do czego ostatecznie nie doszło, a zamek zaczął popadać w ruinę – w 1840 roku nie istniał już budynek w północnej części założenia.

W 1923 roku gmina ewangelicka zrzekła się własności i zamek został przejęty przez władze Ostrzeszowa. W latach 1921–1930 przystąpiono do robót renowacyjnych – wycięto drzewa, naprawiono koronę wieży oraz uzupełniono uszkodzone fugi, a w okresie od 1930 do 1945 roku założono na terenie wzgórza miniaturowy park oraz przeprowadzono remont wewnątrz wieży, zakładając wówczas szerokie schody i wznosząc siódmą kondygnację stanowiącą platformę widokową, a do północnej elewacji wieży dobudowano drewniany ganek i schody prowadzące do wejścia.

Po II wojnie światowej zamek został zabezpieczony. W latach 1957, 1965 i 1971 przeprowadzono badania archeologiczne, a w międzyczasie, w 1960 roku wyremontowano wieżę zamku, adaptując ją na cele muzealne i wystawowe.