Woda przepływa przez progi skalne, zwężenia i kotły eworsyjne, a w końcowej części trasy turystycznej znajduje się wodospad. Znaczne wahania przepływu występują podczas roztopów i intensywnych opadów, dlatego przy wezbraniach lub burzach wąwóz może być czasowo zamykany.
Udostępnienie turystyczne Prace zmierzające do udostępnienia wąwozu rozpoczęli w 1875 roku członkowie miejscowej organizacji alpejskiej. Budowa ścieżek, tuneli i konstrukcji podwieszanych do skał przekroczyła jednak możliwości finansowe inicjatorów przedsięwzięcia.
Dalsze prace umożliwiła darowizna w wysokości 600 guldenów przekazana przez księcia Jana II z Liechtensteinu, który polował w okolicach Großarl. W 1876 roku trasę ukończono i otwarto dla zwiedzających, nadając wąwozowi nazwę Liechtensteinklamm. Według miejscowych kronik w pierwszym roku odwiedziło go około 12 tys. osób.
Udostępniona trasa prowadzi w obie strony tym samym przebiegiem i obejmuje około 440 stopni oraz około 100 m różnicy wysokości. Przejście prowadzi przez wąskie pomosty, mosty, galerie i tunele wykute lub zamocowane w skalnych ścianach. Ze względu na schody i ograniczoną szerokość przejść trasa nie jest przystosowana dla wózków dziecięcych ani osób poruszających się na wózkach inwalidzkich.