Ludmila Urbanová zeznała, że krzyż wychylił się w stronę zakrystii, wykonał półkolisty ruch w kierunku ołtarza, a następnie powrócił, pozostając nieznacznie obrócony. Początkowo sądziła, że tylko ona dostrzegła zjawisko, dlatego zachowała milczenie. Dopiero wiadomość przyniesiona ze szkoły przez młodszą siostrę utwierdziła ją w przekonaniu, że ruch widziały także inne osoby.
Marie Rosičková, uczennica gimnazjum stojąca pomiędzy dwiema ostatnimi ławkami, opisała cztery naprzemienne wychylenia – w prawo, w lewo, ponownie w prawo i ponownie w lewo. Ich zakres oceniła na około 45 stopni. Powiedziała o tym matce dopiero następnego dnia. Matka zasugerowała, że córka mogła przysnąć lub ulec złudzeniu, i poleciła jej nie rozpowszechniać tej informacji. 18 grudnia Rosičková przekazała swoją relację Toufarowi i spisała ją własnymi słowami.
Marie Pospíšilová, która miała niezasłonięty widok na ołtarz, mówiła o pięciu wychyleniach – trzech w jedną i dwóch w przeciwną stronę. Jej brat Václav Pospíšil opisywał po trzy ruchy w każdą stronę. Oboje mieli niezależnie od siebie opowiedzieć o zjawisku po powrocie do domu.