Relacje świadków Toufarowi zgłosiło się dziewiętnaście osób w różnym wieku, zajmujących podczas nabożeństwa różne miejsca w kościele. W opracowaniu Miloša Doležala pojawia się także liczba dwudziestu świadków. Część relacji została spisana jeszcze w grudniu 1949 roku przez samych świadków lub przez Toufara. Kolejne protokoły sporządzili 1 lutego 1950 roku funkcjonariusze i pracownicy prokuratury państwowej.
Libuše Zmrhalová stała za ławkami w środkowym przejściu, pod początkiem chóru muzycznego. Po geście Toufara spojrzała w kierunku ołtarza i zobaczyła około dwóch poruszeń krzyża. Początkowo nikomu o tym nie powiedziała. Wspomniała o swoim spostrzeżeniu dopiero wtedy, gdy dowiedziała się, że ruch przedmiotu zauważyły także inne osoby.
Jedenastoletnia Božena Kovandová znajdowała się przed ławkami, w pobliżu ambony. Zeznała, że zobaczyła pojedyncze wychylenie krzyża w jedną stronę, w przybliżeniu do kąta 45 stopni. Próbowała zwrócić uwagę stojącej obok Věry Fialovej, lecz zanim wskazała jej właściwy przedmiot, ruch ustał. Dziewczynka przypomniała sobie o zdarzeniu po kilku dniach, gdy rozmawiano o nim podczas wspólnego darcia pierza.