Komendantem obozu został podpułkownik Kobeszawidze.
Do 1 stycznia 1946 roku obóz składał się z sześciu oddziałów, w których przebywały łącznie 7553 osoby. Więźniowie pochodzili z różnych obszarów Związku Radzieckiego oraz z państw zajętych przez Armię Czerwoną pod koniec II wojny światowej. Znajdowali się wśród nich byli jeńcy wojenni, robotnicy przymusowi, osoby powracające z terenów okupowanych przez Niemcy oraz ludzie uznani przez sowieckie organy bezpieczeństwa za politycznie podejrzanych.
Obozy kontrolno-filtracyjne służyły sprawdzaniu przeszłości osadzonych i ustalaniu, czy podczas wojny współpracowali z przeciwnikiem Związku Radzieckiego, przebywali na terenach okupowanych albo należeli do organizacji uznawanych przez władze sowieckie za wrogie. Status osób umieszczanych w takich placówkach różnił się od statusu więźniów skazanych prawomocnym wyrokiem, jednak w praktyce osadzeni podlegali ścisłemu nadzorowi, ograniczeniom wolności i obowiązkowi pracy.
Polacy w obozie Polacy przetrzymywani w Kutaisi byli częścią większej grupy obywateli polskich aresztowanych przez NKWD w Wilnie i na Wileńszczyźnie na przełomie 1944 i 1945 roku.