Wśród zatrzymanych znajdowali się żołnierze Armii Krajowej, członkowie polskiego podziemia niepodległościowego oraz osoby cywilne podejrzewane o związki z konspiracją.
Po aresztowaniu część więźniów została wywieziona w marcu i kolejnych miesiącach 1945 roku do obozu kontrolno-filtracyjnego nr 0321 w Jełszance koło Saratowa. W październiku 1945 roku grupę internowanych przeniesiono z Jełszanki do obozu nr 0331 w Kutaisi. W polskich materiałach dotyczących upamiętnienia obozu wskazywano, że więźniowie ci zostali deportowani przez NKWD z regionu Wilna w 1945 roku.
Władze sowieckie nie uznawały większości osadzonych Polaków za jeńców wojennych. Mieszkańców Wileńszczyzny, która po 1944 roku znalazła się w granicach Litewskiej SRR, traktowano często jako obywateli sowieckich, bez względu na ich wcześniejsze obywatelstwo polskie. Utrudniało to późniejsze ustalenie liczby więźniów oraz odtworzenie ich losów w dokumentacji radzieckiej.
Praca i warunki bytowe Więźniowie byli wykorzystywani przede wszystkim przy wznoszeniu Kutaiskiej Fabryki Samochodów, której budowa należała do ważnych przedsięwzięć przemysłowych w powojennej Gruzińskiej SRR. Pracowali również przy budowie obiektów pomocniczych fabryki, dróg i infrastruktury technicznej, a także w kamieniołomach i cegielniach.