Do ocieplenia wykorzystano nadmiarowe koce z rzutów zasobników.
Ewakuacja Na lotnisku w Meiringen przygotowywano dwa samoloty do ewakuacji. W jednym samolocie A-97 Fi 156 Storch wymieniano silnik, a w drugim zamontowano narty zamiast kół. 24 listopada kapitan Hug zaproponował depeszą zrzuconą z samolotu ewakuację powietrzną dla ratowników i rozbitków. W odpowiedzi zasygnalizowano, że nie istnieją warunki na bezpieczne lądowanie i rozpoczęto przygotowania do zejścia drogą lądową. Amerykańskich rozbitków umieszczano w kanadyjkach i około godziny 8:00 rano ekipa ratownicza wyruszyła w drogę powrotną. Z powodu ciężaru i głębokiego śniegu tempo marszu wynosiło 500 metrów na dwie godziny. Prognoza pogody sugerowała pogorszenie się warunków atmosferycznych w najbliższych dniach i opady śniegu. Kapitan Hug zaproponował lądowanie na kawałku lodowego pola poniżej miejsca katastrofy. Nie było to wówczas propozycja nowego rozwiązania, gdyż szkolenie lotnicze w Szwajcarii przewidywało naukę takich lądowań. Przed startem do samolotu majora Hitza wsiadł generał Snavely, który wymusił przelot na lodowiec. O godzinie 10:00 dwa samoloty Storch dotarły nad upatrzony lodowiec prosząc ratowników o wyznaczenie pasa do lądowania. Dokonano tego przy pomocy kijków od nart i śledzi namiotowych.