11 listopada 1918 wziął udział w rozbrajaniu Niemców w Łodzi, po czym wstąpił do batalionu harcerskiego w Warszawie i pełnił w nim funkcję sierżanta szefa 2 kompanii. W kwietniu 1919 został przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów i awansował na stopień podchorążego. Wyróżnił się 3 stycznia 1920 w bitwie pod Dyneburgiem, w której objął dowództwo 9 kompanii i został ciężko ranny. W następstwie odniesionej rany został inwalidą wojennym.
Po opuszczenia szpitala został przydzielony do batalionu zapasowego 5 pp Leg. na stanowisko referenta oświatowego. W listopadzie 1920 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego Pomorze na stanowisko zastępcy szefa Wydziału Wyszkolenia. W lutym 1921 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków na stanowisko komendanta Obwodu Związku Strzeleckiego w Krakowie. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 12 pułk piechoty. W sierpniu 1921 został przydzielony do Grupy Bieniakonie, a później do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 208. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie, gdzie w 1923 zdał egzamin z zakresu ósmej klasy gimnazjum. Posiadał osadę o powierzchni 6½ ha.