Ekocentryzm (od gr. οἶκος oikos – „dom” oraz κέντρον kentron – „centrum”) – termin etyczny i ekokrytyczny oznaczający przesunięcie centrum wartościowania z człowieka na cały ekosystem Ziemi, za czym idzie uznanie niezależnej wartości pozaludzkiego życia. W ramach tego poglądu uważa się, że wszystkie istoty żywe uczestniczą w sieciach ekologicznych współzależności, człowiek zaś nie może postępować jak właściciel czy zarządca wspólnoty ziemi, lecz jako jej członek i obywatel, co wymaga szacunku zarówno wobec poszczególnych jej członków, jak i wobec całości ekosystemu.
Fritjof Capra przedstawia ten sposób myślenia za pomocą obrazu „sieci życia”. Metafora ta nie jest nowa, ponieważ od dawna funkcjonowała w poezji, filozofii i mistyce, ale w ujęciu ekologicznym zyskuje znaczenie systemowe: każdy organizm można rozumieć jako węzeł sieci, który po bliższym zbadaniu okazuje się kolejną siecią – procesów i relacji, organów i komórek. Natura tworzy zatem układ zagnieżdżonych sieci w sieciach, natomiast hierarchia bytów jest ludzkim sposobem porządkowania, który w naturze nie występuje.