Zrozumienie ekosystemu oznacza więc uchwycenie relacji, przepływów i powiązań, które łączą sieci w większe sieci.

Pochodzenie terminu Ekocentryzm odsyła przede wszystkim do systemów opartych na duchowości, takich jak taoizm i buddyzm, do reprezentantów chrześcijańskiej heterodoksji, takich jak św. Franciszek z Asyżu (1182–1286) i Pierre Teilhard de Chardin (1881–1955), a także do religii indiańskich, wikkańskich, szamańskich i innych wierzeń „pierwotnych”. Samo pojęcie nie wywodzi się jednak z nurtów religijnych, zostało bowiem stworzone w ramach dyskursu ekologicznego.

W roku 1949 ukazała się publikacja , której autor, Aldo Leopold, zaproponował koncepcję „etyki ziemi” (ang. ); nie używał on jeszcze terminu „ekocentryzm”, skonceptualizował jednak podglebie dla znanego pod tą nazwą stanowiska etycznego.

Dopiero w latach 70. XX wieku termin ten zaczyna funkcjonować w dyskursie filozoficznym, pojawia się bowiem w aparacie pojęciowym ekologii głębokiej, wiodącego nurtu pierwszej fali ekokrytyki, której głównymi teoretykami byli norweski filozof Arne Næss, amerykański socjolog Bill Devall i amerykański filozof George Sessions.