Większość jego pozostałych studiów językoznawczych została wydana w pięciu tomach zbiorowych pod jeszcze bardziej skromnym tytułem Atakta, „pomieszana mieszanka” Zasugerowano nawet, że „głównym powodem, dla którego Korais nie opublikował gramatyki języka nowogreckiego, było właśnie to, że chciał uniknąć stanowienia prawa w kwestiach gramatycznych” .
W 1833 roku, w którym zmarł Korais, opublikowano nowe wydanie zbiorcze jego przedmów „Impromptu myśli...”, dzięki czemu jego idee stały się dostępne dla znacznie szerszej publiczności niż dotychczas, a także stanowiły przykład lingwistyczny do naśladowania.
Dwa z jego pomysłów wywarły szczególny wpływ: podziw dla piękna starożytnej Grecji i przekonanie o konieczności „korygowania” współczesnego języka. Retoryka tamtych czasów „pełna jest przymiotników, takich jak „poprawny”, „bogaty”, „czysty”, „szlachetny”, a nawet „święty” w odniesieniu do starożytnej greki i/lub katharewusy, oraz ich antonimów: „niegramatyczny”, „biedny”, „skorumpowany” lub „zafałszowany”, „wulgarny” lub „podły” oraz nawet „bluźnierczy” w odniesieniu do demotyki”.