Szczególnie potępiano zapożyczenia obcego pochodzenia. Jak napisał Korais, „Pożyczanie od cudzoziemców – lub, mówiąc jaśniej, żebranie o słowa i zwroty, którymi wypełnione są już skarbnice czyjegoś języka – stwarza reputację osoby całkowicie nieuczącej się, a nawet idiotycznej, a także hańbiącej” Przetłumaczono w Mackridge (2009), s. 113..
W tym klimacie intelektualnym społeczeństwo z entuzjazmem zabrało się do pracy nad przywróceniem honoru narodowego poprzez „korygowanie” greckiego słownictwa. Piwiarnie i browary usunęły tabliczki z napisem (z włoskiego ) i postaw 'piwiarnia'. Sklepy spożywcze zdjęły (z tureckiego ) i postaw podczas gdy różni naukowcy i profesjonaliści opracowywali i wydawali (na zaproszenie państwa) słownictwo odpowiednie dla ich dziedzin; im bardziej „oficjalna” była dana dziedzina, tym bardziej nowe słownictwo przypominało starożytną grekę.
Na przykład nowo utworzona Królewska Marynarka Wojenna Grecji wprowadziła używanie starogreckiej terminologii żeglarskiej, choć cywilni marynarze nadal posługiwali się tradycyjną terminologią, z której wiele to zapożyczenia z języka włoskiego, ze względu na wielowiekowe wpływy morskie Wenecji i Genui, a także zapożyczenia z włoskiej śródziemnomorskiej lingua franca terminologii portów Lewantyńskich Podsumowano w Mackridge (2009), s. 164..
Nadzieje w latach 30. XIX wieku