Michał Szkot (, ; ur. ok. 1175, zm. ok. 1235) – szkocki tłumacz z arabskiego na łacinę, astrolog i filozof przyrody okresu średniowiecza. Naukę w Durham, Oksfordzie i Paryżu przypisuje mu dawniejsza tradycja, lecz miejsca jego wykształcenia nie są pewne. Około 1210 roku znalazł się w Toledo, gdzie wraz z żydowskim współpracownikiem Abuteusem przekładał z arabskiego na łacinę teksty naukowe i astrologiczne. W 1215 roku towarzyszył arcybiskupowi Toledo na IV soborze laterańskim. Od 1220 roku był związany z dworem Fryderyka II, władcy Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Przekładał na łacinę arabskie pisma naukowe, przypisuje mu się też łacińskie wersje komentarzy Awerroesa do dzieł Arystotelesa. Jest autorem nieukończonej encyklopedycznej trylogii , poświęconej astrologii i filozofii przyrody. Reputację maga i wróżbity zyskał już w pokoleniu następującym bezpośrednio po jego śmierci; Dante umieścił go w Boskiej komedii wśród wróżbitów.

Życiorys