Największy wpływ wywarł jego przekład Arystotelesowych ksiąg o zwierzętach, obejmujących Historię zwierząt, De partibus animalium i – tyle bowiem z tego korpusu znali Arabowie. Liczący dziewiętnaście ksiąg zbiór przełożył najpóźniej do 1220 roku. Była to prawdopodobnie pierwsza wersja łacińska, według czterech rękopisów sporządzona w Toledo. Korzystał z niej Albert Wielki we własnym De animalibus. Choć Wilhelm z Moerbeke ukończył 23 grudnia 1260 roku nowy przekład wprost z greki, wersji Szkota używano na uniwersytetach jeszcze w XIV wieku, wywodzą się z niej wszystkie skróty i streszczenia Arystotelesowej zoologii, a przed 1500 rokiem zdążono ją wydrukować dwukrotnie. Około 1230 roku Szkot przełożył ponadto dla Fryderyka II Abbreviatio Avicenne de animalibus – skrót Awicenny z tego samego korpusu. Kopię z cesarskiego egzemplarza sporządził w południowych Włoszech Henryk z Kolonii, kończąc ją 9 sierpnia 1232 roku. Arabskie i hebrajskie rękopisy, z których Szkot tłumaczył, zaginęły lub nie zostały dotąd zidentyfikowane. W 1952 roku Francis Carmody opublikował krytyczne wydanie przekładu al-Bitrudżiego, a niewielki fragment przekładu ksiąg o zwierzętach – tak zwaną księgę X Historii zwierząt – wydał już w 1911 roku . Krytyczne edycje kolejnych części arabsko-łacińskiego przekładu De animalibus ogłosiła w serii Aristoteles Semitico-Latinus Aafke van Oppenraay (1992, 1998 i 2020).