Odmienną i mniej wiarygodną wersję przekazał dominikanin w kronice z początku XIV wieku: Szkot miał odkryć, że zabije go kamień o określonej wadze, i wynaleźć dla ochrony głowy nakrycie zwane . Gdy zdjął je podczas mszy przy podniesieniu, ze sklepienia spadł kamyk i lekko go zranił. Zważywszy kamyk i stwierdziwszy, że ma on dokładnie tę wagę, której się obawiał, Szkot uporządkował swoje sprawy i wkrótce zmarł od tej rany. przypisywał mu ten sam wynalazek już pod koniec XIII wieku, nie łącząc go jednak ze śmiercią. Thorndike zauważa, że opowieść dobrze oddaje wagę, jaką Szkot przywiązywał do liczby, miary i ciężaru.
Przekłady Najwcześniejszym pewnie datowanym dziełem translatorskim Szkota jest ukończony 18 sierpnia 1217 roku w Toledo łaciński przekład De motibus caelorum al-Bitrudżiego. Do tego przekładu odwołał się, ofiarowując Stefanowi z Provins łacińską wersję komentarza Awerroesa do Arystotelesowego De caelo et mundo – wedle Charlesa Haskinsa jedyną całkowicie pewną pozycję wśród przypisywanych Szkotowi przekładów Arystotelesa. Dedykacja ta ma znaczenie, ponieważ Stefan zasiadał w paryskiej komisji, której Grzegorz IX powierzył w 1231 roku ocenę Arystotelesowych pism z zakresu filozofii przyrody.