W 1227 roku papież Grzegorz IX chwalił jego biegłość w hebrajskim i arabskim obok łaciny, nie w grece, natomiast Roger Bacon zarzucał mu, że przypisywał sobie wiele przekładów, choć więcej pracy włożył w nie żydowski współpracownik Andreas. Thorndike zwraca jednak uwagę, że przekład powstał we współpracy z Abuteusem (), a nie z Andreasem. Analiza językowa – wykazująca, że dobór słów Szkota zmieniał się w ciągu kilku lat, słownictwo szybko się rozrastało, a on sam tworzył zbędne synonimy – wskazuje, że Szkot brał czynny udział w pracy, i każe złagodzić krytykę Bacona.
W 1215 roku Szkot towarzyszył arcybiskupowi Toledo Rodrigowi Jiménezowi de Radzie do Rzymu, na obrady IV soboru laterańskiego. Stał po stronie toledańskiej, gdy Rodrigo dowodził przed zgromadzeniem prawa swojej stolicy do prymasostwa Hiszpanii, po czym wrócił z arcybiskupem do Toledo. Od czasu prac Juana Francisca Rivery to wydarzenie uchodzi za najwcześniejsze dające się datować w biografii Szkota. Glenn Edwards podkreśla, że najwcześniejsza wzmianka o Szkocie pochodzi z roku 1215, a nie z 1217, i wskazuje na dowód wewnętrzny: w proemium (przedmowie) Liber introductorius Szkot powołuje się na dekret tego soboru. Wcześniejsza literatura, w tym monografia Thorndike’a, przyjmowała jeszcze rok 1217 za najwcześniejszą pewną datę w jego biografii.