Pokój pożoński – traktat pokojowy zawarty 7 listopada 1491 w Pożoniu (ob. Bratysława) pomiędzy królem Czech i Węgier, Władysławem II Jagiellończykiem a Maksymilianem I i arcyksięciem Austrii i cesarzem rzymskim, Fryderykiem III. Traktat zakończył wojnę pomiędzy Habsburgami i Władysławem II prowadzoną w ramach wojny o sukcesję węgierską.

Geneza Po elekcji Władysława II Jagiellończyka na króla Węgier w 1490 roku, strona habsburska na podstawie postanowień pokoju w Wiener Neustadt i Sopronie z 1463 roku zaatakowała Węgry w celu ich podporządkowania. Początkowo Austriacy odbili tereny Austrii zajęte przez Macieja Korwina, a następnie wojska habsburskie weszły na terytorium Węgier (m.in. zajęli Kőszeg i Sopron). W 1491 roku Węgrzy przeszli do kontrofensywy – odbili większość terenów Węgier zajętych przez Habsburgów, a na Słowacji Jan Olbracht wznowił działania wojenne skierowane przeciwko Władysławowi. W konsekwencji tych wydarzeń Maksymilian podjął rozmowy pokojowe ze stroną węgierską w Pożoniu.