Przebieg i postanowienia W trakcie rozmów pokojowych na południu kraju wojsko osmańskie zagrażało Szabácsowi. Dodatkowo Władysław II, skompromitowany sprawą małżeństwa z Beatrycze Aragońską i Bianką Marią Sforzą, nie posiadał żadnych sojuszników na arenie międzynarodowej, a wielu przedstawicieli węgierskich w Pożoniu nie umiało czytać i pisać. Te czynniki wpłynęły na wynik rokowań pokojowych, który był przychylny stronie habsburskiej. 7 listopada 1491 roku ostateczne warunki traktatu zostały ustalone, 6 grudnia traktat został ratyfikowany przez Władysława, 20 grudnia przez Maksymiliana, a 14 stycznia 1492 przez Fryderyka.
Traktat odnowił roszczenia Habsburgów do korony Węgier z pokoju w Wiener Neustadt i Sopronie. W razie śmierci Władysława bez męskiego potomka, Habsburgowie mieli odziedziczyć tereny Węgier. By zabezpieczyć roszczenia Habsburgów, Władysław został zobowiązany do zwołania sejmu. Prałaci i dostojnicy koronni zostali zobligowani do złożenia przysięgi uznającej prawa sukcesyjne Habsburgów za każdym razem, gdy obejmowali urząd. Dodatkowo w traktacie uznano elekcję Władysława II na króla Węgier, a Maksymilian otrzymał tytuł króla Węgier, który dał mu możliwość współrządzenia razem z Władysławem. Habsburgowie zobowiązali się do udzielenia pomocy Węgrom w walce z Imperium Osmańskim.