Choć wywodzi się ona bezpośrednio z „weeaboo” i bywa stosowana wymiennie, w praktyce językowej obserwuje się tendencję do różnicowania obu wyrazów: „weeaboo” zachowuje mocniejszy, jednoznacznie krytyczny wydźwięk, natomiast „weeb” funkcjonuje jako określenie lżejsze, potoczne i częściej stosowane wobec samego siebie.

Charakterystyka zjawiska Słowniki języka angielskiego definiują „weeaboo” jako osobę niebędącą Japończykiem, która przyswaja kulturę japońską w sposób obsesyjny, względnie jako zachodniego odbiorcę mającego obsesję na punkcie kultury japońskiej, zwłaszcza anime, i uznającego ją za wyższą od wszystkich innych.

Zestaw cech przypisywanych osobom określanym tym mianem nie ma charakteru sformalizowanego i opiera się na stereotypie funkcjonującym wewnątrz fandomu.