Do najczęściej wymienianych należą: przekonanie o wyższości kultury japońskiej nad kulturą własną i nad wszystkimi innymi; czerpanie wiedzy o Japonii niemal wyłącznie z anime, mangi i gier, przy jednoczesnym uznawaniu siebie za znawcę tej kultury; wplatanie japońskich słów i zwrotów do wypowiedzi w języku ojczystym, często z błędną wymową lub w niewłaściwym kontekście; idealizowanie Japonii jako kraju i społeczeństwa oraz odrzucanie informacji niezgodnych z tym obrazem; deklarowana chęć zamieszkania w Japonii lub „bycia Japończykiem”.
Publicysta Justin Sevakis z serwisu Anime News Network zwracał uwagę, że sama sympatia do kultury japońskiej nie czyni z nikogo „weeaboo” – w jego ujęciu granicę wyznacza moment, w którym fascynacja przeradza się w postawę natrętną, niedojrzałą i ignorancką wobec kultury, którą deklaruje się podziwiać. Podobnie dziennikarz Matt Jardin z dziennika „Alaska Dispatch” definiował „weeaboo” jako osoby bezkrytycznie preferujące wszystko, co japońskie, i deprecjonujące pozostałe wytwory kulturowe niezależnie od ich wartości.