W latach 80. hobby uznawane za niszowe – w tym anime i manga dla dorosłych odbiorców – bywało w Japonii przedmiotem lekceważenia i negatywnych stereotypów. Sharon Kinsella wiązała ukształtowanie się dyskursu o otaku z równoległym rozwojem ruchu amatorskiego komiksu (dōjinshi) i masowych zjazdów fanowskich, których skala wzbudzała zainteresowanie mediów głównego nurtu.
Sprawa Miyazakiego i panika moralna Zasadniczy zwrot nastąpił w 1989 roku wraz z ujawnieniem serii zabójstw czterech dziewczynek, których sprawcą był Tsutomu Miyazaki. Podczas przeszukania jego mieszkania odnaleziono obszerną kolekcję kaset wideo i publikacji, którą media przedstawiły jako zbiór materiałów związanych z anime i mangą, sugerując związek przyczynowy między konsumowanymi treściami a popełnionymi zbrodniami. Prasa nadała sprawcy przydomek „mordercy otaku”.
Wydarzenie to wywołało ogólnokrajową panikę moralną. Słowo „otaku” rozpowszechniło się w społeczeństwie jako określenie pejoratywne, wręcz jako kategoria opisująca rodzaj patologii, a w tym okresie unikano go w przekazach telewizyjnych.