Björn-Ole Kamm w analizie ówczesnego dyskursu wskazywał, że obraz otaku ukształtowany w 1989 roku był w znacznej mierze konstruktem medialnym, powielanym następnie w kolejnych opracowaniach bez weryfikacji.

Negatywny wizerunek uległ wzmocnieniu w połowie lat 90., po zamachu gazowym w tokijskim metrze przeprowadzonym w 1995 roku przez członków sekty Aum Shinrikyō, gdy w debacie publicznej pojawiły się rozważania o rzekomym pokrewieństwie tej grupy ze środowiskiem otaku.

Lata 90.: regulacje i „otaku bashing” Atmosfera podejrzliwości wobec fanów przełożyła się w latach 90. na ruchy postulujące ograniczenie dostępności określonych publikacji komiksowych i gier, w tym kampanię wymierzoną w mangi uznane za szkodliwe. Kinsella opisywała ten okres jako fazę, w której amatorski ruch komiksowy i skupione wokół niego środowiska stały się przedmiotem ogólnokrajowej kontrowersji i dyskursu o zagrożeniach społecznych.

Środowisko twórców i publicystów związanych z branżą podejmowało w tym czasie próby przeciwdziałania negatywnemu wizerunkowi;